Geçenlerde bir arkadaşım güzel bir yazı paylaştı blog sayfasında, adı "Hemen mi öleceğim?". İki çocuklu bir evin küçüğü olarak çok şanslıydım, canım ablam bana kardeşlik duygusunu öyle derinden hissettirdi, öyle yakın bir ilişki kurduk ki onunla, sanırım bu yazı bana bu duyguyu çok iyi bildiğim için bu kadar anlamlı geldi.
Ve canım ablamla kurduğum bu bağ, ablamın kızı olup teyze olduğumda, ve daha sonra oğlum doğup anne olduğumda aynı sorgusuz sualsiz beni kendine bağlayan bağ ile hep aynı duyguyu taşıdı hayatıma. Sanırım bu duyguyu anlayabilmek için bu yazıya bir göz atmak lazım: Hemen mi öleceğim?
Toplum Gönüllüleri Vakfı, Google Türkiye ve İnternet Geliştirme Kurulu, Keşf@ Bilinçli Internet Hareketi projesi ile gençleri dijital okur yazarlık konusunda güçlendirmek için çalışmalara başladı. Pilot uygulaması İskenderun, Gaziantep, Bursa ve Sakarya'da başlayan proje kapsamında 24 "web gezgini" üniversite öğrencisi uzmanlardan bir hafta boyunca eğitim aldı. Bu gençler kendi şehirlerine dönerek 13-15 yaş arasındaki gençlere bu eğitimleri aktaracaklar.
Gençler internet dinamikleri, internetteki fırsat ve tehditler, internetteki güvenlik mekanizmaları, doğru bilgiye ulaşma yolları gibi konularda eğitim aldılar ve bu eğitim kapsamında 2000 gence ulaşılması beklenmekte.
Aslında bu yazım Eurovison ile ilgili olacaktı, bu kadar önem verilen bu Avrupalılık yarışının nasıl da bir anda bir kenara atıldığından, bunun Avrupa Birliği ile olan politik bağlantısından bahseden bir yazı yazmayı planlıyordum. Ta ki Amerika'da 20'den fazla çocuğun öldüğü bir diğer okul saldırısı haberini izleyene kadar.
Bu haber o kadar acı ki, aslında bunu yazamayacağımı düşünüp tekrar Eurovision'dan bahsetmek bir an çok daha kolay geldi, ama en son televizyonda Obama'nın göz yaşları ile yaptığı açıklamayı izlerken bu haber kaçamayacağım kadar ağırlaştı ve ellerimin ucuna düştü.
Belki 24 yaşındaki bu saldırgan yaşları sadece 5 olan çocukaları öldürmüş olmasaydı, belki çocuklar kendi annesinin öğrencileri olmasaydı, ve ilk ateş ettiği kişi annesi olmasaydı, bu kadar ağır gelmeyecekti bu haber, ama asıl ağır gelen o okula doğru giden anne-babaların yavrularının ismi okunduğunda ne hissetiğine empati duyduğunuz an oluyor.
Evet, Obama göz yaşları ile söyledi, bu çocukların artık doğum günleri, mezuniyetleri ve her geçen gün daha büyük başarıları olamayacak, dünyanın öbür ucunda birileri Amerikalı olmaktan utanırken, ben de insan olmanın onuruna bir şerh koyuyorum...
Dünyanın her yerinde kadınlar, yaşamı öğretir, can vermek için, korumak için, önce çocukları(nı) sonra tanıyıp bildikleri her şeyi... Ve kadınlar herkese her yerde yaşamı öğretir, ölüm savaşlarla, katliamlarla, politikalarla insanlığı yok ederken... Ve bu da benim aynamdan yansıyan bir kadın, yaşamı öğreten... Rafeef Ziadeh, konuştuğu dilleri ne kadar mükemmelleştirse de, ölümü anlatan hikayeleri hep biraz eksik, ama Gazze'de büyümüş bir çocuk olarak tüm çabası yaşamı öğretmek, ölümü genç yaşta öğrenmiş, ciğerlerine çekmiş bir çocuk olarak.
